Oferta Catalog
Warszawska Straż Pożarna 1836–2016
Stron:192
Oprawa:miękka ze skrzydełkami
Format:148 x 210 mm
Wydanie:pierwsze
Rok wydania:2016
ISBN:978-83-64109-28-7

Warszawska Straż Pożarna 1836–2016
Jerzy Gutkowski

Jako wydzielona formacja rządowa Warszawska Straż Ogniowa rozpoczęła służbę w obronie mieszkańców stolicy w styczniu 1836 roku. Była to pierwsza zawodowa straż pożarna na ziemiach polskich i jedna z pierwszych w Europie. Utworzono od razu cztery jednostki rozlokowane różnych częściach miasta. Aż do końca XIX wieku szybki dojazd do pożaru oraz transport niezbędnego sprzętu zapewniały warszawskim strażakom pojazdy konne. Każdy oddział wyróżniał się końmi innej maści. Legenda głosi, że zwierzęta były tak wyćwiczone, by na sygnał alarmowy samemu stawać przy pojazdach, które miały ciągnąć. Były dumą strażaków i wzbudzały podziw mieszkańców Warszawy.W XIX wieku widok zastępów Warszawskiej Straży Ogniowej na warszawskich ulicach miał także wymiar patriotyczny. Z powodu rozbiorów Polski nie było na mapie Europy.

Dla wielu mieszkańców stolicy życie w niewoli, z rosyjską władzą i urzędami, było koszmarem. Działania umundurowanej formacji ratującej życie mieszkańców, broniącej polskiego mienia, a często także polskich narodowych pamiątek, stanowiły namiastkę walki o polskość. Kiedy w 1918 roku Polska odzyskała niepodległość, warszawscy strażacy, a wraz z nimi koledzy w całym kraju, stanęli w pierwszym szeregu instytucji odpowiedzialnych za rozwój ojczyzny i bezpieczeństwo jej obywateli, przechodząc z honorem największą próbę dzielności i poświęcenia w okresie drugiej wojny światowej.

Dziś Warszawska Straż Pożarna to profesjonalna organizacja skupiająca w swoich szeregach najlepszych fachowców w wielu specjalnościach i kadrę najlepszych dowódców. Jak kiedyś, tak i teraz, krzepa, dzielność i odwaga warszawskich strażaków wzbudzają podziw innych służb oraz wdzięczność i sympatię mieszkańców stolicy.

Jerzy Gutkowski (ur. 1951) — absolwent Wyższej Oficerskiej Szkoły Pożarniczej w Warszawie. W latach 1975 roku rozpoczyna służbę w V Oddziale Warszawskiej Straży Pożarnej. Po roku służby w jednostce bojowej przeniesiony do pracy w Komendzie Głównej Straży Pożarnych. Członek redakcji powołującej do życia kwartalnik "Pożarniczy Przegląd Historyczny" (PPH), ukazujący się w latach 1982–1989 jako dodatek do "Przeglądu Pożarniczego". Od stycznia 1982 do czerwca 1984 był redaktorem prowadzącym PPH. Dosyć szybkie awanse służbowe zatrzymała alternatywnie postawiona mu przez zastępcę komendanta głównego ds. polityczno-wychowawczych propozycja: "albo w ciągu miesiąca złożycie deklarację wstąpienia do partii, albo …" . Wobec niezgody na pierwsze rozwiązanie opuszcza na kilkanaście lat pożarnictwo, by powrócić do niego dopiero w 2005 roku. W latach 2006–2010 piastował stanowisko kustosza Muzeum Pożarnictwa w Warszawie. Brał czynny udział w przygotowaniach i organizacji Europejskich Dni Dziedzictwa, obchodzonych w roku 2008 pod hasłem "Warszawska Straż Ogniowa – dziedzictwo kultury materialnej Warszawy". Jest autorem artykułów dotyczących historii pożarnictwa oraz współautorem, wraz z red. Leszkiem Mazanem, książek: Zygmunt Jarosz. Pierwszy generał polskiego pożarnictwa (2013) i Nigdy nie zagaśnie! Czyli gawędy strażackie (2015).

Alina Margolis-Edelman. Fotobiografia
Stron:112
Oprawa:twarda tłoczona z obwolutą
Format:225 x 286 mm
Wydanie:pierwsze
Rok wydania:2016
ISBN:978-83-64109-29-4

Alina Margolis-Edelman. Fotobiografia
Maciej Sadowski

Fotobiografia poświęcona Alinie Margolis-Edelman prezentuje – poprzez dostępne bogate zasoby ikonograficzne oraz teksty autorstwa bohaterki książki – życie i działalność tej niezwykłej postaci: od wczesnej młodości, przez czas wojny, okres powojenny, lata spędzone w Paryżu, po czas ostatni – działalność w Fundacji Dzieci Niczyje, której była założycielką i w której działalność bardzo mocno się angażowała.

Fotobiografia to nowatorska forma publikacji, pozwalająca wniknąć w osobisty świat bohatera i pozostawiająca czytelnikowi pole do interpretacji. Oglądając, czytelnik cofa się w czasie i na nowo przeżywa ważne momenty z życia Aliny Margolis-Edelman. Autor zestawia rodzinne zdjęcia, fotografie miejsc, w których przebywała i pracowała. Komentuje je poprzez fragmenty jej prac, zapiski i notatki. Każda karta albumu odsłania fragment życiorysu, ale zarazem charakteryzuje postać bohaterki.

Cadillac 355 D Marszałka Piłsudskiego
Stron:80
Oprawa:twarda
Format:260 x 260 mm
Wydanie:pierwsze
Rok wydania:2015
ISBN:978-83-64109-25-6

Cadillac 355 D Marszałka Piłsudskiego
Jan Tarczyński

Cadillac 355D Series 30, model z 1935 roku, zamówiony 8 listopada 1934 roku do użytku Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych i Ministra Spraw Wojskowych, Marszałka Polski Józefa Piłsudskiego. Sprowadzony z USA do Polski na przełomie lutego i marca 1935 roku należał do Samodzielnej Kolumny Samochodowej Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych.

Wykonany na specjalne zamówienie, ma m.in. nadwozie podwyższone o 10 cm (wyższe otwory drzwiowe, dla ułatwienia wsiadania), pancerne szyby o grubości 2,5 mm (klejone, typu triplex), płyty pancerne o grubości 1 cm w drzwiach, pasie tylnym i przykabinowych częściach nadkoli, wzmocnione zawieszenie, podwójne akumulatory, powiększony zbiornik paliwa i dodatkowo zbiornik oleju silnikowego oraz sygnał dźwiękowy pojazdów uprzywilejowanych w ruchu – syrenę.

Dodatkowe zmiany w wyposażeniu samochodu wprowadzono także i w Polsce, po oględzinach pojazdu przez Józefa Piłsudskiego, w marcu 1935 roku.

Po śmierci Pierwszego Marszałka Polski Odrodzonej 12 maja 1935 roku, Cadillac 355D był w dyspozycji jego żony, Aleksandry Piłsudskiej. W końcu 1936 roku wszedł w skład taboru inspekcyjnego, a później rezerwowego następcy Józefa Piłsudskiego na stanowisku Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych, Marszałka Edwarda Śmigłego-Rydza. Wykorzystywany był także do obsługi wizyt gości zagranicznych Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (np. króla Rumunii w lecie 1937 r.).

W kampanii wojennej 1939 roku służył Naczelnemu Wodzowi, Marszałkowi Edwardowi Śmigłemu-Rydzowi w Kolumnie Samochodowej Kwatery Głównej Naczelnego Wodza. 18 września, w wyniku inwazji Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich na walczącą z Niemcami Polskę, niweczącej dalszą obronę kraju, Marszałek Edward Śmigły-Rydz znalazł się na terenie sojuszniczej Rumunii, gdzie został internowany. Cadillac 355D podzielił los Naczelnego Wodza, a po jego ucieczce z Rumunii trafił do Prezydium Rady Ministrów tego kraju.

Po zakończeniu II wojny światowej został rewindykowany staraniem ambasady Polski "ludowej" w Bukareszcie i w końcu 1946 roku powrócił do kraju. Użytkowany był przez różne instytucje państwowe, w tym Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego.

We wrześniu 1965 roku Cadillac 355D został przekazany do Muzeum Techniki Naczelnej Organizacji Technicznej w Warszawie (numer inwentarzowy MT-IV-321) i jest do dzisiaj w jego zbiorach. Muzeum Techniki otrzymało samochód w stanie daleko posuniętej dewastacji: z uszkodzonymi szybami (przez pociski z broni palnej?), bez silnika i jego osprzętu, bez wskaźników i oprzyrządowania deski rozdzielczej, bez skórzanych siedzeń w przedziale kierowcy, ze zniszczonymi obiciami drzwi przednich i tapicerką przedziału pasażerskiego. Brakowało także oświetlenia wewnętrznego i zewnętrznego, urządzeń sygnalizacyjnych oraz wyposażenia pojazdu, w tym kół zapasowych. Muzeum Techniki NOT dokonało konserwacji zabezpieczającej, zachowując zabytek dla przyszłych pokoleń.

Cadillac 355D Marszałka Józefa Piłsudskiego, unikatowy zabytek kultury materialnej, związany w szczególny sposób z polską historią, został odrestaurowany z inicjatywy Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej Bronisława Komorowskiego i udostępniony społeczeństwu po odbudowie w Święto Niepodległości 11 listopada 2014 roku, w 80. rocznicę jego zamówienia.

Jan Tarczyński (ur. 1953) — absolwent Wydziału Historycznego UW, doktor nauk humanistycznych. Twórca dokumentalnych filmów telewizyjnych. Autor 25 książek i ponad 450 artykułów z dziedziny historii polskiej techniki motoryzacyjnej i techniki wojskowej a także historii polskiej emigracji niepodległościowej po II Wojnie Światowej. Obecnie dyrektor Centralnej Biblioteki Wojskowej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Warszawie.

Witkacy – Twórca Wizjoner
Stron:108
Oprawa:twarda
Format:260 x 260 mm
Wydanie:pierwsze
Rok wydania:2015
ISBN:978-83-64109-20-1

Witkacy – Twórca Wizjoner
Lech Sokół, Maciej Pinkwart, Barbara Świąder, Ewa Łubieniewska

Album z okazji 130. rocznicy urodzin Stanisława Ignacego Witkiewicza i 30. rocznicy powstania Teatru Witkacego w Zakopanem. Koncepcja i scenariusz albumu: Bohdan Gawroński. Projekt graficzny i układ typograficzny: Mikołaj Orliński. Tu: Lech Sokół, Twórca wizjoner; Maciej Pinkwart, Symbol Zakopanego; Właściwe miejsce we wszechświecie. Z Andrzejem Dziukiem rozmawia Barbara Świąder; Urszula. Wolak, Łukasz Gazur, Oto ludzie, którzy nie posłuchali Witkacego; E. Łubieniewska, Wybrane spektakle trzydziestolecia Teatru Witkacego. (dodał Janusz Degler)

Architektura na bank. Historyczne siedziby Narodowego Banku Polskiego w Warszawie
Stron:192
Oprawa:twarda tłoczona
Format:170 x 240 mm
Wydanie:pierwsze
Rok wydania:2015
ISBN:978-83-64109-21-8

Architektura na bank. Historyczne siedziby Narodowego Banku Polskiego w Warszawie
Sławomir Parfianowicz

Słowem i obrazem opowiedziana historia banku centralnego poprzez pryzmat historycznych siedzib Banku Polskiego z czasów Królestwa Kongresowego przy placu Bankowym, przedwojennego Banku Polskiego przy ulicy Bielańskiej i po wojnie: Narodowego Banku Polskiego przy ulicy Nowogrodzkiej i docelowo przy ulicy Świętokrzyskiej i placu Powstańców Warszawy.

Wzajemnie wzmacniające się dwa wątki narracyjne tekstowy i ikonograficzny. Bogata ikonografia – rysunki, fotografie, plany. Szczególny akcent położony na dzieje obecnej siedziby NBP: od losów projektu – zmiennych, warunkowanych względami politycznymi – poprzez ponad trzynaście lat budowy aż do obecnego kształtu i utrwalonego miejsca, w dynamicznie zmieniającym się otoczeniu przestrzeni miejskiej stale rozwijającej się stolicy.

Sławomir Parfianowicz (ur. 1956) — dziennikarz, bloger, fotografik, podróżnik. Absolwent Wydziału Historii Sztuki UW i Warszawskiej Szkoły Fotografii, stypendysta St. John's College w Oxfordzie. Człowiek o otwartym umyśle. Entuzjasta turystyki rowerowej, górskiej i kajakowej. Od niedawna poznaje smak życia na Podlasiu.

70 rocznica Powstania Warszawskiego
Stron:80
Oprawa:twarda tłoczona
Format:210 x 260 mm
Wydanie:pierwsze
Rok wydania:2014
ISBN:978-83-64109-19-5

70 rocznica Powstania Warszawskiego
Jerzy Tomaszewski

Powstanie Warszawskie jest w dziejach Polski symbolem bohaterstwa. Niezależnie od tego, jak wielu historyków spiera się, czy było ono słusznym – czy nie – zbrojnym wystąpieniem przeciwko okupantowi, to w świadomości całego narodu było czynnym sprzeciwem wobec wroga, aktem niezgody na niewolę, odzwierciedleniem woli walki o wolność.

Album jest fotograficznym pamiętnikiem Powstania, ograniczonym do kilku ulic w obrębie ówczesnej Poczty Głównej, znajdującej się przy pl. Napoleona – obecnie pl. Powstańców Warszawy. To miejsca znane i bliskie sercu większości z nas. Autorem wszystkich fotografii jest Jerzy Tomaszewski ps. Jur (1924–2016) od sierpnia do września 1944 jeden z fotoreporterów Powstania.